ยามว้าวุ่นจงอย่าหันไปพึ่งพาพระเจ้า

ยามขัดสน พระเจ้าเป็นของอันตราย

ยามวอดวาย แม้แต่พระเจ้า ก็ไม่เคยช่วยอะไร

 

                                    พระเจ้าคือสิ่งหน้าหวาดหวั่น

                                     ได้สะบั้นแม้ชีวิตมนุษย์สา

                                     บางคนว่า พระเจ้าชี้ชะตา

                                     หากแต่พานราให้วอดวาย

 

เคยมีใครถามตัวเองบ้างมั้ยว่า ถ้าไม่มีอะไรกิน สวดภาวนาอ้อนวอนพระเจ้า มันจะมีอาหารลอยมาให้กินมั้ย ก็ไม่

แล้วเคยถามตัวเองมั้ยว่า การที่สวดภาวนาวอนขอพระเจ้า ให้สอนให้เราเป็นคนดี มันจะทำให้ชีวิตดีขึ้นเหรอ การ

ที่จะเป็นคนที่ ต้องเป็นเพราะพระเจ้าสอนให้เหรอ ไม่ได้เป็นเพราะจิตใจหรืออย่างไร

พระผู้เป็นเจ้าเคยตรัสไว้ว่า "คนบาป จะได้อยู่ร่วมในวิมานของพระเจ้า"

แต่อีกพระวาจาที่ตรัสไว้ กลับตรงกันข้าม "ปีศาส จะไม่มีวันได้อยู่ร่วมกับพระเจ้า"

แล้วเราควรจะเชื่อสิ่งใด ในเมื่อพระเจ้า สั่นคลอน คำพูดเป็นได้ทั้งเท็จทั้งจริง แล้วเราควรจะเชื่ออะไร

พระเจ้าผู้ช่วยให้รอด ช่วยมวลมนุษย์ แต่ขับไล่ปีศาส

มนุษย์กินสัตว์ได้ สัตว์เกิดมาให้มนุษย์กิน ผักผลไม้ก็มีให้มนุษย์กิน

แล้วปีศาสอย่างเราล่ะ กินมนุษย์ก็ถูกตราหน้าว่าชั่วร้าย ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็ถูกขับไล่

แล้วดินแดนของเราล่ะ.......

เราอยากได้ ดินแดนที่เป็นของเราเอง เป็นของกบทแห่งพระเจ้า ดินแดนแห่งจาคิมิน

ดินแดนที่คนบาปจะไม่ถูกข่มเหงอีก ดินแดนที่มีแต่พวกเรา ดินแดนแห่งจิตนาการ และความฝัน ของพวกเรา

คนบาปหนา ผู้ไม่เคยเชื่อและศรัทราในตัวพระผู้เป็นเจ้า

ผู้ที่มอบทั้งร่างกายและวิญญาณให้แกพระเจ้า อยู่ที่เฮฟเว่น แต่ทำไม ดินแดนของผู้ไม่สวามิพักษ์ให้พระเจ้า

จึงได้ไม่มี พระเจ้าว่า พระเจ้าเป็นผู้ช่วยให้รอด นำความสุขมาสู่ทุกชีวิตบนโลก แต่ทำไม ชีวิตของปีศาสอย่างเรา

ถึงได้เป็นชีวิตเดียว ที่ไม่เคยได้รับความสุขนั้นเลย แม้แต่ดินแดนอันเป็นของเรา ยังไม่มี แต่ยังข่มเหงเรา ทั้งๆที่

ไม่มีดินแดนให้เรา แต่ทำไมยังข่มเหงเราอยู่ พระเจ้านี่พิลึกเสียจริง ขับไล่ปีศาส แล้วบอกว่าเป็นตัวอันตราย

ไม่มีจิตใจ.... อยากถามว่า..... ไล่เรา แล้วเราจะไปอยู่ที่ใด..... บอกว่าเราไม่มีจิตใจ..... แล้วพระเจ้า.....

มีจิตใจมากนักหรือ.....

 

                                        เราไม่เคยข่มเหงพระผู้เป็นเจ้า แต่ทำไม พระผู้เป็นเจ้าถึงข่มเหงเรา

 

     สามครั้งที่เราเกือบเอาชีวาไม่รอดกับโศกอนาตกรรมครั้งมื่อหลายพันปีทีแล้ว เราพยายามแย่งชิงดินแดน เพื่อ

ที่จะหลบหนีจากดินแดนอันแสนหนาวเหน็บที่ขับไล่เราไปอยู่ที่นั่น โศกอนาตกรรมครั้งนั้น ทำให้เราและมนุษย์

ถูกแบ่งแยกกัน

   เราถูกขนานนามว่า ปีศาสหรือซาตาน

   ส่วนพวกเขา ถูกขนานนามว่า มนุษย์ หรือ โรมัน

                 โรมัน กับ ซาตานอยู่ร่วมกันไม่ได้เลย ? แล้วผิดมากเหรอ ที่ซาตาน ต้องการทำสิ่งที่อยากทำบ้าง

เหมือนที่มนุษย์อยากได้แก้วแหวนเงินทอง แต่ซาตาน กลับได้เพียง ความแห้งแล้งและหนาวเหน็บ ในที่ๆพวกมัน

ขับไล่เรา เสียงลมพัดหวิวๆ ฟังดูโด่ดเดี่ยว ซาตานกำลังทุกทรมาณในขณะที่มวลมนุษย์เสวยสุข

               สาเหตุที่พวกเราเกลียด และไม่ศรัทราในตัวพระเจ้า ไม่ได้เลวร้ายจนใครบางคนต้องการฆ่าตัวตาย แต่

กลับกัน เราอยากฆ่าคนอื่น เพื่อระบายความโกรธแค้นของเรา เราอาลาวาท เพื่อล้างความแค้นในบรรพบุรุษ

แต่พวกมันก็กีดกันเรา พวกมันไม่เคยคิดถึงความเจ็ดปวดนี้เลย ว่าความรู้สึก มันจะเป็นอย่างไร

 

 

                                                    ซาตานแห่งดินแดนจาคิมิน ผู้จงเกียจจงชังพระผู้เป็นเจ้า และหวังเป็น

                                                                              อย่างยิ่งว่า จะได้ปลิดชีพมันตัวมือตนเอง..............

Comment

Comment:

Tweet